Poległam w najgorszym momencie

 

Walczyłam dzielnie cały sezon grypowy i poległam w słabym momencie.

Chyba nikt nie lubi być chorym. Dla mnie jest to sytuacja beznadziejna, dosłownie czarna rozpacz. Nienawidzę być bezużyteczna, taka do niczego i feee. Siedznie na tyłku pod kocyczkiem z herbatką nie działa na mnie kojąco, doprowadza mnie do szewskiej pasji, a już leżenie w pieżynach i jakieś poty to łajaciepiernicze dejta strzelbe. Inną jest sytuacja kiedy jest to mój wybór, świadoma decyzja na lenistwo, ale z przymusu bo organizm tak zdecydował to oooo nieeee, tak to nie do mnie. I tak jest też tym razem, że leże jak placek, jak ta rozjechana sucha żaba na asfalcie, co nie dość że sama nic nie może to nawet nikt jej sprzątnąć i zakopać nie chce. Nie to żebym sugerowała, że ze mną szpadel, dołek i do lasu, co to to absolutnie nieeee, ja nie w tym kierunku. Chodzi mje o to, że ani się do czegoś zaangażować, ani nic bo nie mam siły, energii, entuzjazmu i nawet dobrej woli jakiejkolwiek, do tego jestem zła że jestem chora. No worek kobiecych wad w jednej osobie i to w jednym momencie.
Z nudów w wyrku już mnie cholera brała więc dałam sobie szanse coś porobić i teraz mam zaczęte posprzątanie i wypranie 😂😂😂 niestety nie na tyle żeby było bliżej końca 😁 Mąż lekko poirytowany bo burcze i się czepiam i marudze i się czepiem i czepiam i ... A Nasti woli się nie pokazywać bo jest opcja dosprzątać i dowyprać więc woli się nie narażać na ten pomysł. Zdała ralecja co kto, komu i jej w szkole i zniknęła w czeluściach swojej nory.
Jedynie pies jest zachwycony moją formą spędzania czasu i towarzyszy mi wiernie cały dzień.

Byle do szybkiego końca tej choroby, jakikolwiek ma być bo zwariuje 😒